ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းမွာေျခာက္တ့ဲ တေစၧ

၂၀၁၅ ခုနွစ္ ၇ လပိုင္းေက်ာ္ ၈ လပိုင္းအတြင္းက ျမန္မာနိုင္ငံ အလယ္ပိုင္း ေဒသမ်ားအတြင္း စံခ်ိန္တင္ေရႀကီးေရလ်ွံ မႈ ႀကီး ျဖစ္ပြားေနစဥ္ ကာလအတြင္းမွာ မေကြးတိုင္း ေရစႀကိဳ ၿမိဳ႕နယ္အတြင္းရွိ ခ်င္းတြင္းျမစ္ တစ္ဖက္ကမ္း က ႐ြာေလးတစ္႐ြာမွာ အမွန္တစ္ကယ္ျဖစ္ပြားခ့ဲေသာ ျဖစ္ရပ္မွန္ဇာတ္လမ္းတစ္ပုဒ္ျဖစ္ပါသည္။

"ေဟ့ ေရေတြအရမ္းတက္ၿပီကြ ခု႐ြာသခႋ်င္းမွာ ထားထားတ့ဲ အေလာင္းစင္ န႔ဲ ေသတၲာ ေတြတစ္စစီေရထဲမွာေမ်ာေနၿပီ သြားဆယ္ၾကရေအာင္ လာလိုက္ခ့ဲၾက"

ရပ္႐ြာအုပ္ခ်ဳပ္ေရးမႈးက ႐ြာကာလသားမ်ားကို စုေဝးေစၿပီးေနာက္ ႐ြာသခႋ်င္းကုန္းရွိရာသို႔ လာခ့ဲၾကသည္။ထို႔ေနာက္ တစ္စီျပန္႔က်ဲေနေသာ လူေသေကာင္တင္ရာ အေလာင္းစင္ နွင့္ လူေသေကာင္ထည့္သည့္ အေခါင္း တို႔ကို လိုက္လံသိမ္းစည္းၿပီးေနာက္ ႐ြာဦးဘုန္းႀကီးေက်ာင္းသို႔ သယ္လာခ့ဲၾကသည္။

"ဘုန္းဘုန္း ဘုရား တပည့္ေတာ္တို႔ ပစၥည္းေတြ ေက်ာင္းမွာ ခဏထားခ်င္ပါတယ္ဘုရား ႐ြာသခႋ်င္းက စင္န႔ဲ ေသတၲာပါဘုရား ေရေတြႀကီးလို႔ ေရထဲေမ်ာေနလို႔ပါဘုရား"

"ေအးေအး ဒကာတို႔ ၿခံထဲမွာထားခ့ဲၾကေလ
ဒါေပမယ့္ အ့ဲဒီအေခါင္းႀကီးေတာ့ျပန္သယ္သြားၾက ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းလာၾကတ့ဲ လူေတြေၾကာက္ေနၾကလိမ့္မယ္ အေလာင္းစင္ကေတာ့ အရွင္ဆိုေတာ့ ခု တစ္စစီျဖစ္ေနတာဆိုေတာ့ အမွတ္တမ့ဲသိမွာမဟုတ္ဘူး"

"တင္ပါ့ဘုရား ဒါဆိုလည္း အေခါင္းကိုေတာ့ သခႋ်င္းမွာပဲ ျဖစ္သလိုႀကိဳး ခ်ည္ထားလိုက္ပါ့မယ္ ဒါဆိုတပည့္ေတာ္တို႔ ထားခ့ဲၿပီဘုရာ႕"

"ေအး ေအး ဒကာတို႔"

႐ြာဘုန္းႀကီးက ေက်ာင္းႀကီးတစ္ေက်ာင္းလံုးမွာ တစ္ပါးတည္း ေက်ာင္းထိုင္သည္။ညဘက္ က်ိန္းေတာ့လည္း ဗိမၼာန္ထဲမွာတစ္ပါးတည္းက်ိန္းသည္။

ပထမည။

ထိုည ၇ နာရီ ၈ နာရီေလာက္ပင္ရွိလိမ့္ဦးမည္။ေသာ့ခတ္ထားေသာ သံဘာဂ်ာ တံခါး ကိုေဖာက္၍ အရပ္ရွည္ရွည္ အသားမည္းမည္း လူတစ္ေယာက္ဝင္လာသည္ကို အိပ္မေပ်ာ္ေသးေသာ ဘုန္းဘုန္းမွ ျမင္လိုက္ရသည္။ထိုလူမွ ဘာမေျပာညာမေျပာနွင့္ ဘုန္းႀကီးအား အတင္းဝင္လံုးေတာ့သည္။ဘုန္းႀကီးလည္း ရုန္းရင္းကန္ရင္း နွင့္ လံုးေထြးသတ္ပုတ္ၿပီးခဏအၾကာ ထိုလူေပ်ာက္သြားသည္။ထိုသို႔ျဖစ္ၿပီးမၾကာမွီအခ်ိန္တြင္းမွာပင္ မိန္းမတစ္ေယာက္က တံခါးကို အတင္းတြန္းၿပီး

"တံခါးဖြင့္ေပး ပါ တံခါးဖြင့္ေပးပါ "

ဟုေအာ္ဟစ္ၿပီး သံဘာဂ်ာတံခါးကို တြန္းလိုက္ဆြဲလိုက္နွင့္ တစ္ဝုန္းဝုန္းနွင့္ ဆူညံေနေတာ့သည္။သူ႔ေနာက္မွ ခေလးမ်ား ငိုသံကိုလည္း ၾကားလိုက္ရျပန္သည္။ထိုမိန္းမမွပင္

"ဟဲ့ကေလးေတြ တိတ္ၾကစမ္း ဘာလို႔အကႌ် ေတြ ခ်ြတ္ေနၾကတာတုန္း ခုျပန္ဝတ္စမ္း"

မိန္းမ၏သဏၰန္ကိုသာျမင္ရၿပီး ကေလးမ်ားကိုေတာ့မျမင္ရေပ။ဘုန္းႀကီးလည္း မ်က္စိမွိတ္၍ဘုရားစာသာ႐ြတ္ေနလိုက္ေတာ့သည္။ထိုညေတာ့ ဘာသံမွထပ္မၾကားရေတာ့ေပ။

ဒုတိယည။

မေန႔ကအခ်ိန္မွာပဲ မိန္းမတစ္ေယာက္တံခါးေပါက္သို႔ေရာက္လာခ့ဲျပန္သည္။

"ဘုန္းဘုန္း တံခါးဖြင့္ပါဘုရား တံခါးဖြင့္ေပးပါ"

သံတံခါးကို လႈတ္၍ ဖြင့္ခိုင္းျပန္သည္။မိန္းမလို႔ဆိုေပမယ့္ တစ္ကိုယ္လံုးကုိျမင္ရသည္ မဟုတ္။ခါးေအာက္ပိုင္း ထမီဝတ္ထားသည္ကိုသာျမင္ရျခင္းျဖစ္သည္။ဒီတစ္ခါေတာ့ ခေလးငိုသံမ်ားလည္းမၾကားရေတာ့။ေနာက္တစ္ေယာက္ျဖစ္မည္ထင္သည္။ဘုန္းႀကီးလည္း မတ္တပ္ထရပ္ ၍ထိုတံခါးေပါက္ဆီသို႔ေလ်ွာက္သြားလိုက္ေတာ့သည္။ထိုသို႔ေလ်ွာက္လာေသာအခါမွ ထိုမိန္းမက ေနာက္ျပန္လွည့္၍ၿခံတံခါးဝသို႔ ျပန္သြားသည္။ဘုန္းႀကီးလည္း ေနာက္မွလိုက္သြားၾကည့္ရာ တံခါးအျပင္သို႔အေရာက္ ထိုမိန္းမ နွစ္ျခမ္းကြဲ၍ တစ္ျခမ္းက အေရွ႕ဘက္သို႔၎၊တစ္ျခမ္းက အေနာက္ဘက္သို႔ ၎ နွစ္ခုကြဲ၍ ထြက္သြားသည္ကိုျမင္လိုက္ရေလေတာ့သည္။ထိုအခါမွ ဘုန္းႀကီးလည္း ေက်ာင္းထဲသို႔ျပန္ဝင္ ခ့ဲသည္။

တတိယည။

ဟိုနွစ္ညကထက္ နည္းနည္းေနာက္က်သည္။ဘုန္းႀကီးအိပ္မေပ်ာ့္ တစ္ေပ်ာ္ အခ်ိန္ မွာ ဘုန္းႀကီးက်ိန္းေနရာ ေရွ႕တည့္တည့္တြင္ ကိုရင္သာမေဏ ေလး နွင့္ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္ က်ံဳ႕က်ံဳ႕ေလးထိုင္ေနသည္ကိုေတြ႕လိုက္ရသည္။ေက်ာင္းသားမွာအသားျဖဴျဖဴ နွင့္ ဂ်င္းေဘာင္းဘီရွည္ကိုဝတ္ဆင္ထားသည္ကို ထင္ထင္ရွားရွားျမင္ရသည္။ကိုရင္ေလးကိုေတာ့ ကိုရင္သာမေဏေလးတစ္ပါးဟုသာအၾကမ္းဖ်င္းေတြ႕ရသည္။ဘုန္းႀကီးလည္းဒီတစ္ခါေတာ့ အိပ္လ်က္နွင့္ပင္ ပဌာန္းကို
"ေဟတုပစၥေရာ"
ကိုအသံထြက္၍ ႐ြတ္ဆိုလိုက္ရာ ထိုသူမ်ားမွ
"အာရမၼဏ ပစၥေရာ"
ဟုေရွ႕မွေက်ာ္၍ ႐ြတ္ဆိုေတာ့ေလရာ ဘုန္းႀကီးမွာထိုေနရာမွ ထ၍ ဖုန္းကိုယူကာ႐ြာအုပ္ခ်ဳပ္ေရးမႈးကို ဖုန္းဆက္ေခၚေတာ့သည္။

"ဒကာ ဒကာခု က်ဳပ္ေက်ာင္းကိုျမန္ျမန္လာမွျဖစ္မယ္ ခုခ်က္ခ်င္လာခ့ဲပါ"

"တင္ပါ့ဘုရား တပည့္ေတာ္တို႔သားဖလာခ့ဲပါ့မယ္ဘုရား ဘာလို႔လဲဘုရာ႕ ဘာအေၾကာင္းမ်ားရွိလို႔လဲဘုရာ႕"

"ေမးမေနန႔ဲ ဒကာ ျမန္ျမန္သာေရာက္ေအာင္လာခ့ဲ"

"တင္ပါ့ ခုလာပါၿပီဘုရာ႕"

ဖုန္းေျပာၿပီးလွည့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ဟိုကိုရင္ န႔ဲ ေက်ာင္းသားမရွိေတာ့။

႐ြာအုပ္ခ်ဳပ္ေရးမွဴ းမွာ သူ႔သားတစ္ေယာက္ကို ခ်က္ခ်င္းနႈိး၍ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းသို႔ အျမန္ဆံုးေရာက္ခ်လာေတာ့သည္။

"ဘုန္းဘုန္း ဘာျဖစ္လို႔လဲဘုရာ႕ က်န္းမာေရးမေကာင္းလို႔လား"

"က်န္းမာေရးက ဘာမွမျဖစ္ဘူးေဟ့ မင္းတို႔လာထားတ့ဲပစၥည္းေတြခုခ်က္ခ်င္း ျပန္သယ္သြားၾကေတာ့"

"ဗ်ာ ဘာျဖစ္လို႔လဲဘုရာ႕"

"ဘာျဖစ္ရမလဲ ဒီပစၥည္းေတြေၾကာင့္ ငါေကာင္းေကာင္းမက်ိန္းရတာ သံုးရက္ရွိေနၿပီ အခုမခံနိုင္ေတာ့တ့ဲအဆံုး မင္းဆီဖုန္းဆက္ရတာပဲ"

"ဟာ ဒါဆိုရင္ေတာ့ တပည့္ေတာ္တို႔ နွစ္ေယာက္တည္းေတာ့မျဖစ္ဘူး ႐ြာထဲကေကာင္ေတြလွမ္းေခၚလိုက္ဦးမယ္ဘုရာ႕"

႐ြာထဲမွာကာလသား ၁၀ ေယာက္ ၁၅ ေယာက္ေလာက္အားဖုန္းဆက္လွမ္းေခၚၿပီးေနာက္ ထိုပစၥည္းမ်ားကို သခ်ႋင္းသို႔ျပန္သြားပို႔ရန္ျပင္ရေတာ့သည္။

"ဒကာႀကီး မင္းတို႔ေကာင္ေတြတစ္ေကာင္မက်န္အကုန္လံုးျပန္ေခၚသြားၾက "

"တင္ပါ့ ကဲဒီဝင္းထဲကို လိုက္လာၾကတ့ဲသူေတြ မင္းတို႔အားလံုးကိုယ့္ေနရာကိုယ္ ျပန္လိုက္ခ့ဲၾက ငါ႐ြာအုပ္ခ်ဳပ္ေရးမႈးက ေခၚေနတယ္တစ္ေယာက္မွမက်န္ခ့ဲေစန႔ဲ"

ထိုညတြင္းခ်င္းပင္ ထိုပစၥည္းမ်ားကို သူ႔ေနရာသူသြားျပန္ထားၾကရေလသည္။ေရကအကုန္လံုးမဟုတ္ေတာင္ သံုပံုနွစ္ပံုေလာက္ျပန္က်သြား၍ေတာ္ေသးေတာ့သည္။ေနာက္ေန႔ညမွစ၍ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းတြင္ ဘာသံမွမၾကားရေတာ့ပဲ ယခင္အတိုင္းၿငိမ္းၿငိမ္းခ်မ္းခ်မ္းအိပ္စက္၍ရၿပီျဖစ္ေၾကာင္း ဘုန္းဘုန္းမွမိန္႔ေတာ္မူပါသည္။သူတို႔တစ္ကယ္ရွိၾကပါတယ္တ့ဲ။

November Rosy
Powered by Blogger.