*ႏြားနက္ဆြဲတဲ့_မသာလွည္း(စ/ဆံုး)


ဆက္မင္းေနာင္ (ရူပ) ေရးသားသည္...။

ညသည္ပကတိ နာက်င္ေျခာက္ျခားဖြယ္ေကာင္းေန၏။

သူ႕မ်က္စိေရွ႕မွာျမင္ေနရေသာျမင္ကြင္းမ်ားသည္ အေရာင္တမ်ိဳးျဖင့္ေတာက္ပေနသည္။
သို႕ေသာ္မည္သည့္အရာကိုမွ်ျပတ္သားစြာ မျမင္ရ ။ဝိုးတဝါးျဖစ္ေနသည္။

ငါဘယ္ကိုေရာက္ေနတာလဲ…ဟု ညီခန္႕ ေတြးလိုက္မိသည္။ထူးဆန္းသည္က ဒီျမင္ကြင္းေတြက သူနဲ႕ရင္းႏီွးေနသလိုခံစားေနရသည္။သို႕ေသာ္ဘယ္ေနရာမွန္း မမွတ္မိ…။

သိတာေတာ့ေသခ်ာသည္။ဒါဘယ္ေနရာပါလိမ့္…။

ေနရာတိုင္းကို စူးရွရွအလင္းေရာင္တစ္ခုကဖံုးလႊမ္းေနသျဖင့္ သူ႕မ်က္လံုးေတြပင္က်ိန္းစပ္လာသည္။ထိုအလင္းေရာင္ကိုလက္ျဖင့္ကာလိုက္ျပီးေရွ႕တည့္တည့္ကို သူလွမ္းၾကည့္လိုက္သည္။

အိမ္တစ္လံုး…။

ပံုစံကနဲနဲေတာ့ထူးျခားသည္။စိတ္ဝင္စားသျဖင့္ထိုအိမ္ဆီသို႕ သူေလွ်ာက္သြားလိုက္သည္။

ထိုသို႕သြားေနရင္းကိုယ့္ေျခေထာက္ကိုျပန္ငံု႕ၾကည့္မိေသာအခါ ခါတိုင္းလမ္းေလွ်ာက္ေနသည္ႏွင့္မတူတာကို သူသတိထားမိသည္။

ေလတိုက္၍ လြင့္ေနေသာငွက္ေမြးတခုလိုျဖစ္ေနသည္။
ငါလမ္းေလွ်ာက္ေနတာမွ ဟုတ္ရဲ႕လား…????

အိမ္ေပါက္ဝကိုလွမ္းၾကည့္လိုက္ေတာ့ လူတစ္ေယာက္မတ္တပ္ရပ္ေနသည္။

ခံစားခ်က္ကင္းမဲ့ေသာ မ်က္ႏွာထား စူးရဲခက္ထန္လွေသာမ်က္လံုးတို႕ျဖင့္ ညီခန္႕ ကိုစိုက္ၾကည့္ေနသည္။

ညီခန္႕ျပံဳးျပလိုက္သည္။
သို႕ေသာ္ထိုသူကအလ်ဥ္းတံု႕ျပန္ျခင္းမရွိ…။ထို႕ေၾကာင့္အသံထြက္ႏႈတ္ဆက္ဖို႕ ညီခန္႕ ပါးစပ္ဟလိုက္သည္။

"ဟင္"

ခုမွသတိထားမိသည္။ထိုေနရာတြင္ အသံဆိုလို႕အပ္က်သံမေျပာႏွင့္ ကိုယ့္အသက္ရွဴသံပင္ကိုယ္မၾကားရ။ရွိသမွ်အရာအားလံုးတိတ္ဆိတ္ျငိမ္သက္ေနသည္။

ညီခန္႕ႀကိဳးစားျပီးေအာ္ၾကည့္လိုက္သည္။အသံေတြကထြက္မလာ…။

ဒါ…ဒါ အသံကင္းမဲ့တဲ့ေနရာလား…????

ညီခန္႕ အထိတ္တလန္႕ျဖင့္ ေဘးဘီဝဲယာကို လွည့္ၾကည့္လိုက္သည္။အားလံုးက ပကတိတိတ္ဆိတ္လ်က္…။တိတ္ဆိတ္လြန္းသည့္အတြက္ ကိုယ့္အေတြးထဲမွစကားသံကိုပင္ အက်ယ္ႀကီးျပန္ၾကားေနရသည္။

ထိုအခ်ိန္မွာပင္…
တိတ္ဆိတ္မႈကိုျဖိဳခြင္းလိုက္ေသာ အသံတစ္သံထြက္ေပၚ လာသည္။

ညီခန္႕လွည့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ လွည္းတစ္စီး…။
အေပၚတြင္ အနက္ေရာင္ေခါင္းတလားတစ္လံုးတင္ထားျပီး တစ္စီးလံုးအနက္ေရာင္ေတြခ်ည္းျဖစ္သည္။

ကုန္ကုန္ေျပာရလွ်င္ ထိုလွည္းကို ဆြဲေသာႏြားပင္အနက္ေရာင္ျဖစ္ေလသည္။
ေမာင္းႏွင္သူမပါေသာ အနက္ေရာင္ လွည္းတစ္ခုျဖစ္သည္။

ထိုလွည္းက ညီခန္႕တို႕နားကိုေရာက္ေတာ့ ရပ္သြားသည္။ညီခန္႕ၾကက္ေသေသျပီးၾကည့္ေနမိစဥ္မွာပင္ သူ႕နားထဲသို႕ ခပ္အက္အက္ အမိန္႕ေပးသံတစ္ခုက ႀကီးစိုးဝင္ေရာက္လာသည္။

"အဲ့ဒီလွည္းေပၚကို တက္လိုက္!!! "

တိတ္ဆိတ္ေနသည့္ကမာၻတြင္ထိုအမိန္႕ေပးသံက မိုးျခိမ္းသံအလား ျမည္ဟိန္းလ်က္…။

ထိုအမိန္႕ေပးသံက ခုနကလူႀကီးဆီမွ မဟုတ္ အျခားတစ္ေနရာမွျဖစ္သည္။ထိုလူႀကီးကေတာ့ ညီခန္႕ကို စိုက္ၾကည့္ေနဆဲ…။

ထိုအသံလာရာဘက္ဆီသို႕ မွန္း၍ ဦးညြတ္ကာအရိုအေသေပးလိုက္ျပီး လွည္းေပၚတက္လိုက္သည္။ထူးဆန္းသည္က ထိုအမိန္႕ေပးသံကို သူလြန္ဆန္လို႕မရျခင္းပင္…။

သူလွည္းေပၚေရာက္ေတာ့ အမိန္႕ေပးသံေနာက္တစ္ခုကထြက္ေပၚလာသည္။

"လွည္းရပ္တဲ့ေနရာေရာက္ရင္ လွည္းေပၚက ေခါင္းတလားကို အဲ့ဒီေနရာမွာခ်ခဲ့"

ထိုအမိန္႕ေပးသံအဆံုးမွာပင္ ထိုလွည္းက ေဆာင့္ထြက္သြား၏။

သူအနက္ေရာင္ႏြားႀကီးကို ၾကည့္ရင္းေတြးမိသည္…

ဒါ…ဘယ္နည္းနဲ႕မွတိရစာၦန္တစ္ေကာင္မျဖစ္နိုင္ေပ…။
မေကာင္းဆိုးဝါးတစ္ေကာင္ေကာင္က ႏြားေယာင္ဖန္ဆင္းထားတာပဲျဖစ္ရမည္။

ေျပးလႊားေနပံုကဝိညာဥ္ဆန္လြန္းေနသည္။ညီခန္႕ ေနာက္ေက်ာမွေခါင္းတလားကိုမွီျပီး ေျခပစ္လက္ပစ္ထိုင္ခ်လိုက္သည္။

ခ်က္ခ်င္းဆိုသလိုသူ႕ေခါင္းထဲ အေတြးတစ္ခုကဝင္လာသည္။

ဒီလွည္း က ဘယ္ကိုသြားေနတာလဲ…???
ဘယ္ေနရာ ေရာက္ရင္ေရာ ရပ္မွာလဲ…???

သူအျပင္းအထန္စဥ္းစားၾကည့္သည္။စဥ္းစားလို႕မရ ဦးေခါင္းတစ္ခုလံုက ဟာလာဟင္းလင္းျဖစ္ေနသည္။

သို႕ေသာ္…

သူ႕မသိစိတ္ထဲတြင္ေတာ့ တစ္စံုတစ္ရာကို သိထားသလိုမ်ိဳးခံစားေနရသည္။

အဲဒါက ဘာလဲ…ဘာလဲ…
စဥ္းစားၾကည့္စမ္း…

ရုတ္တရက္ ေခါင္းထဲလက္ကနဲျဖစ္သြားသည္။
သိျပီ…။

ဒီလွည္းက ေရွးလူႀကီးေတြေျပာေျပာေနတဲ့ မသာလွည္းျဖစ္ရမည္။

လွည္းရပ္သြားတာနဲ႕ ဒီေခါင္းတလားကိုခ်ေပးရမည္။
ဒီေခါင္းတလားက ေသမယ့္သူေတြအတြက္မရဏမင္းကႀကိဳတင္စီမံေပးထားတဲ့ ေခါင္းတလားျဖစ္သည္…။

ညီခန္႕ အေနာက္မွ ေခါင္းတလားကိုလွည့္ၾကည့္မိသည္။
မည္းနက္ေတာက္ေျပာင္ျပီး မိစာၦအေငြ႕အသက္ေတြလႊမ္းျခံဳထားသည္မွာ ေျခာက္ျခားဖြယ္ေကာင္းေနသည္။

ဒါ ဘယ္သူ႔အတြက္လဲ???

ေသမိန္႕က်ထားတဲ့လူတစ္ေယာက္အတြက္ပဲျဖစ္မွာေပါ့ ဟု ကိုယ့္ကိုယ္ကို ျပီးစလြယ္အေျဖေပးလိုက္ရင္းေရွ႕သို႕ျပန္လွည့္လိုက္သည္။

ထိုအခ်ိန္မွာပင္ လွည္းက ရပ္ေနျပီျဖစ္သည္။

ညီခန္႕ ေလတခ်က္ခြ်န္လိုက္ျပီး ေအးေအးလူလူပင္ ေခါင္းတလားကို မ,ကာ ေအာက္သို႕ခ်လိိုက္သည္။
ထို႕ေနာက္ သူေရာက္ေနေသာေနရာကိုၾကည့္လိုက္သည္…။

"ဟာ……"

အထိတ္တလန္႕ေအာ္လိုက္ေသာအသံႏွင့္အတူ မ်က္လံုးမ်ားပင္ျပဴးက်ယ္ဝိုင္းစက္သြားျပီး ေသေလာက္ေအာင္ေျခာက္ျခားတုန္လႈပ္သြားေလသည္။

သူ႕မ်က္စိေရွ႕တြင္ျမင္ေနရေသာ အိမ္ကား သူုတို႕အိမ္ပင္ ျဖစ္ေလသည္။

* * * * * * * * * *

ညီခန္႕ ေခြ်းေတြရႊဲနစ္ျပီးအိပ္ရာမွလန္႕ႏိုးလာသည္။မိုးကားစင္စင္လင္းေနျပီျဖစ္သည္။ေခြ်းေတြေၾကာင့္သူ႕ခႏၶာကိုယ္ က ေအးစက္လ်က္…

ညီခန္႕ အိပ္ရာမွ ဆတ္ခနဲထထိုင္လိုက္သည္။

ဒါ…ဒါ အိပ္မက္မက္ေနတာလား??
ဟင့္အင္း ဘယ္လိုမွအိပ္မက္မက္ေနတာမျဖစ္နိုင္…

ေၾကာက္လြန္းသျဖင့္ ညီခန္႕တစ္ကိုယ္လံုးတဆတ္ဆတ္တုန္ယင္ေနသည္။

မျဖစ္ဘူး…မျဖစ္ဘူး…ေဖေဖ့ကိုသြားၾကည့္ရမယ္။

စိုးရိမ္တႀကီး ေရ႐ြတ္လိုက္ျပီး ခႏၶာကိုယ္ေပၚမွေစာင္ကိုဆြဲခြာလိုက္သည္။ကုတင္ေပၚမွေန၍ ေျခအစံုကိုၾကမ္းျပင္ေပၚကို ခ်လိုက္ေတာ့ ဦးေခါင္းတစ္ခုလံုးကရီေဝေနာက္က်ိေနေလသည္။

တကိုယ္လံုးနံုးခ်ိကာ ေျခလက္တို႕ကို အနိုင္နိုင္သယ္လ်က္ ေဖေဖ့အခန္းဆီသို႕ေလွ်ာက္လာလိုက္သည္။ေဖေဖေနမေကာင္းျဖစ္ေနတာၾကာျပီ ။

ဒါ အိပ္မက္ဆိုးတစ္ခုျဖစ္ပါေစ…
အိပ္မက္ဆိုးတစ္ခုျဖစ္ကိုျဖစ္ပါေစ…။ညီခန္႕ႏႈတ္မွ အသိမဲ့စြာတတြတ္တြတ္ေရြတ္ေနသည္။

တကယ္ေရာ ေဖေဖသူ႕အခန္းထဲမွာ အိပ္ေပ်ာ္ေနပါ့မလား???

ထိုအေတြးတစ္ခုက ညီခန္႕ကိုထိတ္လန္႕တြန္႕ဆုတ္ေစသည္။တကယ္လို႕ေဖေဖအသက္မရွိေတာ့ရင္ဘယ္လိုလုပ္မလဲ??

ဖခင္ျဖစ္သူအခန္းေရွ႕တြင္ေျခစံုရပ္ရင္း ညီခန္႕တစ္ေယာက္ေသြးပ်က္ေျခာက္ျခားေနသည္။
ႏႈတ္မွလည္းတီးတိုးဆုေတာင္းလိုက္သည္…

"ေဖေဖ အသက္ရွင္လ်က္ရွိပါေစ…"

အခန္းတံခါးကိုတြန္းဖြင့္လိုက္သည္။တခန္းလံုးတိတ္ဆိတ္ေနသည္။ေဖေဖက ကုတင္ေပၚတြင္ မလႈပ္မယွက္အိပ္ေပ်ာ္ေန၏။

လံုးဝလႈပ္ရွားမႈမရွိ…။

"ဟင္…ေဖေဖ…"

ညီခန္႕အလန္႕တၾကားေအာ္လိုက္ျပီးေဖေဖ့ကို ေျပးဖက္လိုက္သည္။ရင္ထဲတြင္ ဘယ္လိုခံစားလိုက္ရမွန္းမသိ…။ဝမ္းနည္းေၾကကြဲျခင္းလား…နာက်င္ေၾကာက္ရြံျခင္းလား…။

ထိုစဥ္မွာပင္ ဦးခန္႕သြင္ လႈပ္ရွားလာျပီး အလန္႕တၾကားေျပးျပီးလာဖက္ေသာ ညီခန္႕ကို တအံ့တၾသေမးလိုက္သည္။

"သား ဘာျဖစ္လို႕လဲ"

ထိုအသံေၾကာင့္ ညီခန္႕မ်က္ႏွာဝင္းလက္သြားသည္…

"ဟင္…ေဖေဖ…ေဖေဖ မေသဘူးေနာ္"
"ေဖေဖက ဘာလို႕ေသရမွာလဲသားရဲ႕…"

ေဖေဖေမးတာကို ျပန္မေျဖျဖစ္ေတာ့ပဲ ေဖေဖ့ရင္ဘတ္ေပၚမ်က္ႏွာအပ္ကာ ညီခန္႕ ငိုခ်လိုက္ေတာ့သည္။

* * * * * * * * * *

ေဒါက္တာသက္ထြန္း၏ ေဆးအိတ္ကိုကူဆြဲေပးရင္း အိမ္ေရွ႕ထိလိုက္ပို႕ေပးလိုက္သည္။အိမ္ေရွ႕ေရာက္ေတာ့ ေဒါက္တာက ညီခန္႕လက္ထဲမွေဆးအိတ္ကိုယူရင္း…

"သိပ္ေတာ့မစိုးရိမ္ရပါဘူး…ငွက္ဖ်ားအခံရွိလို႕ ငွက္ဖ်ားျပန္ထလာတာပါ…ဆရာေပးတဲ့ေဆးကိုသာမွန္မွန္တိုက္ေပးပါ"

ဟုေျပာျပီး ျပန္သြားေလသည္။

ညီခန္႔အိမ္ထဲျပန္ဝင္လာျပီး ဧည့္ခန္းထဲရွိထိုင္ခံုေပၚတြင္ ေျခပစ္လက္ပစ္ထိုင္ခ်လိုက္သည္။ရုတ္ခ်ည္းဆိုသလို ညက အိပ္မက္လိုလို တကယ့္အျဖစ္အပ်က္လိုလို ျမင္ကြင္းက သူ႕အာရံုထဲတြင္ျပန္ေပၚလာသည္
အနက္ေရာင္ေခါင္းတလားတင္ ထားတဲ့ မသာလွည္း…။

ထိုလွည္းကို ညီခန္႕ ေမာင္းလာျပီး ေသမိန္႕က်သူ၏အိမ္ေရွ႕တြင္ အေခါင္းလာခ်သည္။

ထိုအိမ္က သူတို႕အိမ္…။ေတြးမိတိုင္းၾကက္သီးမ်ားျဖန္းကနဲ ထလာသည္။ေဖေဖ့အတြက္အခ်ိန္က ဒီညအထိသာရွိေတာ့သည္။

ညီခန္႕ ထိုင္ေနရာမွ ဆတ္ခနဲ ထရပ္လိုက္သည္။

"ဟင့္အင္း…ဒါအိပ္မက္…တကယ္မဟုတ္ဘူး…"

ေသြးရူးေသြးတန္းေရရြတ္လိုက္ျပီး အိမ္ေရွ႕ကိုလည္းအထိတ္တလန္႕ၾကည့္လိုက္သည္။
ေသခ်ာပါတယ္…ငါညက အေခါင္းလာခ်တာ ငါတို႕အိမ္ေရွ႕ကိုပါ…။

စိတ္ထဲမွာလဲ ဇေဝဇဝါျဖစ္ေနသည္။ထိုအေတြးေတြးမိတိုင္း စိုးရိမ္စိတ္က ရင္ႏွင့္အျပည့္ျဖစ္လာျပီး ႏႈတ္ခမ္းေတြပါ တဆတ္ဆတ္တုန္လာသည္။

ေဖေဖအသက္မွရွင္နိုင္ပါေတာ့မလား…ဆိုတဲ့အေတြးကလည္း ညကအျဖစ္အပ်က္ကဲ့သို႕ပင္ ညီခန္႕ကိုေျခာက္လန္႕ေနသည္။

ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ခုခ်ိန္မွာ ညီခန္႕ ေဖေဖ့ေဘးမွာရွိသင့္သည္။

"ဟုတ္တယ္ ေဖေဖအနားမွာ ငါအျမဲတမ္းေစာင့္ေနမွျဖစ္မယ္"

စိတ္ကိုတင္းျပီး ေဖေဖကုတင္ေဘးမွာသာ ညီခန္႕ေနလိုက္ေတာ့သည္။

* * * * * * * * * *

ေန႕ခင္းဘက္ေဖေဖ့ကို ဆန္ျပဳတ္တိုက္ ေဆးတိုက္ျပီးကတည္းက ပင္ပန္းျပီးအိပ္ေပ်ာ္သြားလိုက္တာ ညေနေစာင္းမွ ညီခန္႕ႏိုးလာသည္။

"ေျခာက္နာရီေတာင္ထိုးျပီပဲ…ေဖေဖ့ကိုဆန္ျပဳတ္တိုက္ဖို႕ ေနာက္ေတာင္က်ေနျပီ…ေဖေဖ ဆာေနျပီလားမသိဘူး"

ဆန္ျပဳတ္ႏွင့္ေဆးျပင္ဆင္ျပီးေတာ့ ေဖေဖ့ကိုႏိႈးလိုက္သည္။

"ေဖေဖ…ဆန္ျပဳတ္ေသာက္ဖို႕ေလ …ျပီးရင္ေဆးတခါထဲေသာက္ရမယ္"

ေဖေဖ့ထံမွ တစံုတရာတံု႕ျပန္မလာသျဖင့္ ညီခန္႕ ေခါင္းနားပန္းႀကီးသြားသည္။

"ေဖေဖ………"

"ဟင္…သား ဘာျဖစ္လို႕လဲ"

ညီခန္႕အခုမွသက္ျပင္းခ်နိုင္သည္။ေဖေဖအိပ္ေမာက်ေနသည့္အတြက္ ေတာ္ရံုႏွင့္ႏိုးမရတာျဖစ္သည္။
ညီခန္႕ကိုယ္တိုင္ကိုယ္က စိုးရိမ္စိတ္လြန္ေနေသာေၾကာင့္သာ…။

ေဖေဖ့ကိုဆန္ျပဳတ္ႏွင့္ေဆးတိုက္ျပီးျပန္သိပ္ထားလိုက္သည္

ထို႕ေနာက္ ပန္းကန္ေဆးရန္ထြက္လာလိုက္သည္။
အိမ္ေရွ႕ခန္းမွအျဖတ္ ဖြင့္ထားေသာျပတင္းေပါက္မွ ေလတခ်ိဳ႕တိုးဝင္လာသည္။

ေန႕လည္တည္းကအိပ္ေပ်ာ္သြားသျဖင့္ျပတင္းေပါက္မပိတ္ရေသးျခင္းျဖစ္သည္။
တလက္စတည္း ပိတ္လိုက္ရန္ ျပတင္းေပါက္ဆီ ေလွ်ာက္လာလိုက္သည္။

ျပတင္းေပါက္နားအေရာက္ အိမ္အျပင္သို႕အမွတ္တမဲ့ၾကည့္လိုက္ရာ…

"ဟာ…"

ရုတ္တရက္ ႏွလံုးခုန္သံကဒိန္းကနဲ ေဆာင့္တက္သြားသည္။
အိမ္ေရွ႕မွာ ညက မသာလွည္းႀကီးေရာက္ေနသည္။အေခါင္းႀကီးကလည္းညက သူခ်ထားခဲ့သည့္အတိုင္း…

"ဒါ…ဒါဆိုသူတို႕ေဖေဖ့ကိုတကယ္လာေခၚၾကျပီေပါ့…"

ေသြးပ်က္ဖြယ္ေကာင္းေလာက္သည့္ ျမင္ကြင္းက ညီခန္႕ကိုေျခာက္လန္႕ေနသည္။

"ငါ…ဘာလုပ္ရမလဲ…မျဖစ္ဘူး…မျဖစ္ဘူး…"

"ငါ ဘာလုပ္ရမလဲ…?? ဟာ ဟုတ္ျပီ…ငါေဖေဖ့ကို ဖြက္ထားရမယ္"

"သူတို႕မေတြ႕ေအာင္ ဖြက္ထားရမယ္…"

"ဖြက္ထားရမယ္…"

ေသြးရူးေသြးတန္းႏွင့္ ဆံုးျဖတ္ခ်က္တစ္ခုကို ခ်လိုက္သည္။ျပီးေတာ့ ေဆးရွိန္ျဖင့္အိပ္ေပ်ာ္ေနေသာေဖေဖ့ကိုခ်ီကာ အိမ္ေနာက္ေဖးသို႕ထြက္လိုက္သည္။

"ေဖေဖ ဒီမွာခဏပုန္းေနလိုက္ဦး သားမနက္က်ရင္ လာျပန္ေခၚမယ္…အသံမထြက္ပဲတိတ္တိတ္ေလးပုန္းေနေနာ္သိလား…"

ႏႈတ္မွတီးတိုးေရရြတ္လိုက္သည္။အိပ္ေပ်ာ္ေနသည့္ေဖေဖကေတာ့ ၾကားလားမၾကားလားမသိ။

ထို႕ေနာက္ေဖေဖ့ကို အိမ္ေနာက္ေဖးရွိ ေရတြင္းထဲသို႕ပစ္ခ်လိုက္ေတာ့သည္။

"ဗြမ္း……"

ညီခန္႕ေရတြင္းထဲသို႕တခ်က္ၾကည့္လိုက္သည္။ေဖေဖက ေရထဲမွာ ရုန္းကန္ေနသည္။

"ေဖေဖ ျငိမ္ျငိမ္ေလးေန…အသံမထြက္နဲ႕ သူတို႕ၾကားသြားရင္ေဖေဖ့ကို လာေခၚသြားလိမ့္မယ္"

ထိုသို႕ေျပာျပီး ညီခန္႕အိမ္ထဲျပန္ဝင္သြားသည္

ေလာကႀကီးအလယ္တြင္ မိဘမရွိပဲေနထိုင္ရမည့္ လူတစ္ေယာက္၏အျဖစ္ကို သူလက္မခံႏိုင္ေခ်…။

* * * * * * * * * *

ထိုအျဖစ္အပ်က္ကို အစအဆံုးျမင္ေတြ႕လိုက္သည့္ လူတစ္ေယာက္ရွိေနသည္ကို ညီခန္႕ သိခဲ့ပါမူ……………

* * * * * * * * * *

ေနာက္တေန႕တြင္ ညီခန္႕တစ္ေယာက္ ရဲမ်ားလာေရာက္ဖမ္းဆီးျခင္းကိုခံရေတာ့သည္။

မ်က္ျမင္သက္ေသျဖစ္ေသာ အိမ္ေခါင္းရင္းမွ ဦးနိုင္ေဇာ္၏ တိုင္ၾကားခ်က္ေၾကာင့္ျဖစ္သည္။ဦးနိုင္ေဇာ္မွာ ထိုညက အိမ္သာတက္ရန္အိမ္ေနာက္ေဖးသို႕ထြက္လာစဥ္ ထိုျမင္ကြင္းအားေတြ႕ျမင္ခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။

ဤသို႕ျဖင့္ ညီခန္႕တစ္ေယာက္ လူသတ္မႈျဖင့္ ေထာင္ခုႏွစ္ႏွစ္က်သြားခဲ့သည္။

ေနာက္ပိုင္းတြင္ ေထာင္မွ ဆရာဝန္မ်ား၏ စစ္ေဆးစမ္းသပ္ခ်က္အရ ညီခန္႕သည္ စိတ္ေရာဂါေဝဒနာခံစားေနရသူတစ္ဦးျဖစ္ေသာေၾကာင့္ အရူးေထာင္သို႕ ေျပာင္းေရႊ႕လိုက္ၾကေလသည္။

အရူးေထာင္တြင္လည္း ညီခန္႕ၾကာၾကာမေနလိုက္ရေပ။
အရူးေထာင္ေရာက္ျပီး ၄ရက္ေျမာက္ညမွာပင္

"ဟိုမွာ ငါ့ကိုလာေခၚေနျပီ ငါ့အတြက္ မသာလွည္း ေရာက္ေနျပီ …ငါ့ကိုလာေခၚေနၾကျပီ"

ဟုကေယာင္ကတမ္းေအာ္ဟစ္ကာ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ဆြဲႀကိဳးခ်ျပီးအဆံုးစီရင္သြားေလသည္။

* * * * * * * * * *

အထက္ပါျဖစ္ရပ္သည္ ဥပါဒ္ဒါန္ေၾကာင့္ ဥပါဒ္ေရာက္ျခင္းေလာ… ?????

သို႕တည္းမဟုတ္……………

* * * * * * * * * *

စာျပီးခ်ိန္_17.2.15(9:04PM)ထိုင္းစံေတာ္ခ်ိန္

Credit to-ဆက္မင္းေနာင္ (ရူပ)
Post by:ေမာင္မိုးတိမ္..
Powered by Blogger.