အခ်စ္အတြက္ တယ္လီဖုန္း

အဲဒီလူနာေဆာင္ထဲ ကၽြန္မေရာက္သြားတဲ့ေန႔ကစၿပီး ကၽြန္မနဲ႔မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ကုတင္ကလင္မယားဟာ အသံတိုးတိုး တိုးတိုးနဲ႔ ရန္ျဖစ္ျငင္းခုန္ေနတာကို ကၽြန္မေတြ႔ခဲ့ရတယ္။ မယားျဖစ္သူက ျပန္ခ်င္တယ္၊ လင္ျဖစ္သူက ဆက္ေနမယ္။

နပ္စ္မရဲ႕ေျပာခ်က္အရ အဲဒီကုတင္ကအမ်ဳိးသမီးဟာ ဦးေႏွာက္အႀကိတ္ေပါက္ေရာဂါျဖစ္ေနတယ္လို႔ သိရတယ္။ ကင္ဆာျဖစ္ႏိုင္ေခ် ပိုမ်ားတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ 

သူတို႔လင္မယားရဲ႕ ျပတ္ေတာက္ျပတ္ေတာက္ျငင္းခုန္ရန္ျဖစ္တဲ့စကားသံထဲကေန ေတာ႐ြာတစ္႐ြာေန လယ္သမားမိသားစုတစ္စုရဲ႕ပံုရိပ္က ကၽြန္မမ်က္စိေ႐ွ႕မွာ ျဖည္းျဖည္းခ်င္း ၾကည္ၾကည္လင္လင္ျဖစ္လာခဲ့ပါတယ္။ အမ်ဳိးသမီးက ၄၆ႏွစ္ပါ။ ကေလးႏွစ္ေယာက္႐ွိၿပီး သမီးျဖစ္သူက မႏွစ္ကတကၠသိုလ္ဝင္တန္းေအာင္ထားတယ္၊ သားျဖစ္သူက အထက္တန္းတက္ေနတယ္။ လယ္ ၁၂ဧက႐ွိတယ္၊ ဝက္၆ေကာင္နဲ႔ ႏြားတစ္ေကာင္႐ွိတယ္။ ဒါဟာ သူတို႔တစ္မိသားစုလံုးရဲ႕ ပိုင္ဆိုင္သမွ်ျဖစ္ပါတယ္။

ေဆး႐ံုဝရံတာမွာ ကတ္ထည့္ၿပီးဆက္လို႔ရတဲ့ တယ္လီဖုန္းတစ္လံုး႐ွိပါတယ္။ ကၽြန္မတို႔လူနာခန္းနဲ႔ သိပ္မေဝးတဲ့ေနရာမွာ႐ွိပါတယ္။ လက္ကိုင္ဖုန္းေတြေပါမ်ားလာတဲ့အတြက္ အဲဒီကတ္ထည့္တဲ့ဖုန္းကို လူေတြသိပ္မသံုးၾကေတာ့ပါဘူး။ ေဆး႐ံုေအာက္ထပ္မွာ ဖုန္းကတ္ေရာင္းတဲ့ဆိုင္႐ွိပါတယ္။ ညေနေရာက္တိုင္း လူနာ႐ွင္အမ်ဳိးသားဟာ အဲဒီတယ္လီဖုန္းနဲ႔ ႐ြာက ေနအိမ္ဆီဖုန္းဆက္တတ္ပါတယ္။

အမ်ဳိးသားဖုန္းေျပာတဲ့အသံက အရမ္းက်ယ္ပါတယ္။ အခန္းတံခါးကို သူတကူးတကပိတ္ခဲ့တယ္ဆိုရင္ေတာင္ အခန္းထဲကေန သူ႔အသံကို ပီပီသသၾကားရပါတယ္။

ေန႔တိုင္းဖုန္းေျပာတဲ့အခါတိုင္း အမ်ဳိးသားက သူ႔သားကို ႏြားစာေကၽြးၿပီးၿပီလား၊ ဝက္စာေကၽြးၿပီးၿပီလား၊ ၿခံဝင္းေတြခတ္ထားရဲ႕လား၊ ေနာက္ေန႔မနက္ေက်ာင္းတက္ရမွာမို႔ ညဥ့္နက္တဲ့အထိ စာမၾကည့္နဲ႔လို႔ ေမးလိုက္ မွာလိုက္လုပ္တတ္ပါတယ္။ ေနာက္ဆံုးမွာ ေျပာေနက်စကားတစ္ခြန္းျဖစ္တဲ့ "နင္တို႔အေမ ဘာေရာဂါေထြေထြထူးထူးမွမျဖစ္ဘူး၊ ၃,၄ရက္ေနရင္ ငါတို႔ျပန္ခဲ့မယ္"ဆိုတဲ့စကားနဲ႔ သူအဆံုးသတ္ပါတယ္။

ေဆး႐ံုေရာက္ၿပီး ၄ရက္ေျမာက္ေန႔မွာ အမ်ဳိးသမီးရဲ႕ဦးေခါင္းကိုခဲြစိတ္ဖို႔ ေဆး႐ံုကျပင္ဆင္ပါေတာ့တယ္။ ခဲြစိတ္မယ့္မနက္မွာ အမ်ဳိးသမီးရဲ႕ကုတင္ေ႐ွ႕မွာ ေယာက္်ားတစ္ေယာက္နဲ႔မိန္းမတစ္ေယာက္ ေရာက္လာခဲ့ပါတယ္။ ၾကည့္ရတာ သူ႔အစ္ကိုနဲ႔ ညီမျဖစ္ပံုရတယ္။ အမ်ဳိးသမီးက ညီမရဲ႕လက္ကိုဆုပ္ကိုင္ထားတယ္ဆိုေပမယ့္ သူ႔မ်က္လံုးက သူ႔ေယာက္်ားရဲ႕မ်က္ႏွာကေနကို မခြာခဲ့ပါဘူး။

ေမ့ေဆးေပးခါနီးမွာ အမ်ဳိးသမီးက အမ်ဳိးသားရဲ႕လက္ေမာင္းကိုဖမ္းဆဲြၿပီး "ေယာက္်ား.. တကယ္လို႔ ခဲြစိတ္ကုတင္ေပၚကေန ငါဆင္းမလာႏိုင္ခဲ့ေတာ့ရင္ ငါ့ကို အိမ္ေနာက္က ေတာအုပ္ထဲမွာျမႇဳပ္ေပးရင္ ရၿပီ။ တျခားဘာမွလုပ္စရာမလိုဘူး.. ပိုက္ဆံအကုန္ခံေနစရာ မလိုဘူးေနာ္၊ ဒီတစ္ေခါက္ေတာ့ ငါ့စကားကို ႐ွင္နားေထာင္ေပးေနာ္" လို႔ အသံတုန္တုန္နဲ႔ ေျပာတယ္။ မ်က္ရည္ေတြ သူ႔ပါးျပင္ေပၚ ေဝါခနဲက်လာပါတယ္။

"အင္း.. ဒါကို နင္မပူပါနဲ႔"လို႔ အမ်ဳိးသားက ဆိုတယ္။

လင္းလက္တဲ့အရည္တခ်ဳိ႕ အမ်ဳိးသမီးရဲ႕ေသြးေၾကာထဲ ဝင္ေရာက္သြားတာနဲ႔ အမ်ဳိးသမီးရဲ႕မ်က္ခြံေတြ ေပ်ာ့အိက်လာပါတယ္။ အမ်ဳိးသားရဲ႕မ်က္ႏွာေပၚက ၾကြက္သားေတြ ေတာင့္တင္းလာပါတယ္။

နပ္စ္က အမ်ဳိးသမီးကို တြန္းသြားတယ္၊ အမ်ဳိးသားနဲ႔ က်န္တဲ့၂ေယာက္လည္း လိုက္သြားတယ္။

တေအာင့္ေနေတာ့ အမ်ဳိးသားကို အမ်ဳိးသမီးရဲ႕အစ္ကိုကဆဲြၿပီး ျပန္လာတယ္။ အမ်ဳိးသား ထိုင္လိုက္တယ္၊ ၿပီးေတာ့ ျပန္ထရပ္တယ္၊ ျပန္ထိုင္တယ္၊ လက္တစ္ဖက္က ကုတင္ေခါင္းေထာင့္စြန္းကို တင္းတင္းဆုပ္ကိုင္ထားတယ္။

"အစ္ကို... ျမေအးရဲ႕ခဲြစိတ္မႈေအာင္ျမင္ႏိုင္ပါတယ္ေနာ္" အမ်ဳိးသားက အမ်ဳိးသမီးရဲ႕အစ္ကိုကို စူးစိုက္ၾကည့္ၿပီး ေမးတယ္။ သူ႔မ်က္ႏွာေပၚမွာ အကူအညီမဲ့တဲ့ကေလးငယ္တစ္ေယာက္ရဲ႕အရိပ္ေတြ ထင္ဟပ္ေနပါတယ္။

"ဆရာဝန္က ဘာမွမျဖစ္ဘူးလို႔ေျပာရင္ ဘာမွမျဖစ္ဘူးေပါ့.. စိတ္ခ်စမ္းပါ" အစ္ကိုက အမ်ဳိးသားကိုႏွစ္သိမ့္လိုက္တယ္။

မိနစ္၂ဝအၾကာမွာ အမ်ဳိးသားက အခန္းအျပင္ဖက္ထြက္သြားတယ္။ တေအာင့္ေနေတာ့ အမ်ဳိးသမီးရဲ႕အစ္ကိုက ဆဲြေခၚလာျပန္တယ္။ အဲဒီလို ထသြားလိုက္ ျပန္ဆဲြေခၚလာလိုက္နဲ႔ ၅ေခါက္ ၆ေခါက္ေလာက္လုပ္ၿပီးခ်ိန္မွာ လူေတြဝန္းရံတြန္းလာတဲ့ အမ်ဳိးသမီးရဲ႕လူနာတင္ကုတင္က အခန္းထဲေရာက္လာခဲ့ပါတယ္။

အမ်ဳိးသမီးရဲ႕ေခါင္းမွာ ပတ္တီးျဖဴျဖဴစည္းထားတယ္။ မ်က္ႏွာက ေဖ်ာ့ေတာ့ျဖဴေရာ္ေနတယ္။ မ်က္လံုးက သာသာေလးမွိတ္ထားတယ္။ အိပ္ေပ်ာ္ေနတဲ့အတိုင္းပါပဲ။

အမ်ဳိးသမီးကို အေျပးအလႊားေနရာခ်ၿပီးတဲ့ေနာက္ အမ်ဳိးသားက အျပင္ကိုထြက္သြားပါတယ္။ တခဏေလာက္ေနေတာ့ လက္ထဲမွာ အထုပ္တစ္ထုပ္ဆဲြလာပါတယ္။ ခါတိုင္းဆိုရင္ မန္ထို ၃လံုးနဲ႔ တစ္နပ္ေျဖ႐ွင္းလိုက္တတ္တဲ့အမ်ဳိးသားက ဒီတစ္ေခါက္မွာေတာ့ ေပါက္စီေတြအမ်ားႀကီး ဝယ္ျပန္လာပါတယ္။

အမ်ဳိးသမီးရဲ႕ အစ္ကိုနဲ႔ညီမကို မ်ားမ်ားစားပါလို႔ဧည့္ခံၿပီး သူက ေပါက္စီႏွစ္လံုးကို ေရေႏြးတစ္ခြက္နဲ႔ေမ်ာခ်လိုက္ပါတယ္။

အဲဒီညေနမွာ အမ်ဳိးသားဟာ ေမ့သြားလို႔ပဲလား၊ တျခားအေၾကာင္းေၾကာင့္ပဲလား မေျပာတတ္ဘူး.. အိမ္ကို သူဖုန္းမဆက္ခဲ့ပါဘူး။

အဲဒီညမွာ လူနာအခန္းက မီးထိန္ထိန္လင္းေနခဲ့ပါတယ္။ ညသန္းေခါင္မွာ ကၽြန္မအေပါ့ထသြားေတာ့ အမ်ဳိးသားဟာ အမ်ဳိးသမီးရဲ႕ကုတင္ေခါင္းရင္းမွာထိုင္ၿပီး ေက်ာက္႐ုပ္တစ္႐ုပ္လို တုတ္တုတ္မွမလႈပ္ဘဲ အမ်ဳိးသမီးရဲ႕မ်က္ႏွာကိုပဲ စိုက္ၾကည့္ေနတာကို ေတြ႔ခဲ့ရတယ္။

ေနာက္တစ္ေန႔ ေန႔လယ္မွာ အမ်ဳိးသမီးႏုိးလာပါတယ္။ စကားေျပာလို႔ မရေသးေပမယ့္ အမ်ဳိးသားကိုၿပံဳးၿပီးၾကည့္ေနပါတယ္။ အမ်ဳိးသားက ဝမ္းသာအားရလက္ႏွစ္ဖက္ကို ပြတ္သပ္ေနပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ ေဆး႐ံုေအာက္ေျပးဆင္းၿပီး ခ်ဳိခ်ဥ္ေတြဝယ္လာပါတယ္။ အဲဒီခ်ဳိခ်ဥ္ေတြကို ဆရာဝန္နားေနခန္းဆီသြားေပးလိုက္၊ နပ္စ္နားေနခန္းဆီသြားေပးလိုက္၊ ၿပီးေတာ့ ကၽြန္မနဲ႔ ေဘးကကုတင္ေတြကို လိုက္ေဝပါေတာ့တယ္။

အမ်ဳိးသမီးရဲ႕အေျခအေနက ၾကည့္ရတာေတာ္ေတာ္ေကာင္းပါတယ္။ ေအာက္ဆီဂ်င္ဖံုးျဖဳတ္လိုက္တဲ့ေန႔မွာပဲ အိမ္ျပန္မယ္လို႔ သူစပူဆာပါေတာ့တယ္။ အမ်ဳိးသားက ကေလးငယ္တစ္ေယာက္ကို ေခ်ာ့ေနသလိုမ်ဳိး အမ်ဳိးသမီးကို မျပတ္ေခ်ာ့ေနပါတယ္။ သူျမင္ဖူးသမွ်၊ ၾကားဖူးသမွ်အသစ္အဆန္းေတြနဲ႔ အမ်ဳိးသမီးကိုေျပာျပေနပါတယ္

အရာအားလံုး အရင္အတိုင္းပဲ ျပန္ျဖစ္သြားပါတယ္။ ညေနေရာက္တိုင္း အမ်ဳိးသားက ဝရံတာနားက ကတ္ထည့္တယ္လီဖုန္းဆီသြားၿပီး ႐ြာအိမ္ဆီဖုန္းဆက္ပါေတာ့တယ္။ သားျဖစ္သူကို မရပ္မနား ဟိုမွာဒီမွာလုပ္ပါတယ္။ သူ႔အသံက က်ယ္ၿမဲက်ယ္လ်က္ပါပဲ။ မွာေနက်စကားကလည္း အဲဒီစကားေတြပါပဲ။ အပ္ေၾကာင္းထပ္မကေျပာေနတဲ့ စကားေတြကို ကၽြန္မေတာင္အလြတ္ရေနပါၿပီ။

တစ္ညေနမွာ ေရခ်ဳိးခန္းကေန ကၽြန္မထြက္လာေတာ့ အမ်ဳိးသားကို တယ္လီဖုန္းေဘးမွာ ေတြ႔လိုက္ရျပန္ပါတယ္။ သူ႔အသံအက်ယ္ႀကီးနဲ႔ "ႏြားကို တစ္ေန႔အစာတစ္ခါပဲ ေကၽြးရင္ရၿပီ။ ေဆာင္းတြင္းမွာ အလုပ္မခိုင္းေတာ့ ႏြားကဗုိက္နည္းနည္းဆာလည္း ကိစၥမ႐ွိဘူး။ ဝက္ကိုေတာ့ အစာေကာင္းေကာင္းေကၽြးေနာ္.. အေလးခ်ိန္ျပည့္တာနဲ႔ ငါတို႔ေစ်းေကာင္းရေအာင္ ေရာင္းလို႔ရတယ္။ နင့္တို႔အေမ သက္သာလာတာျမန္တယ္။ ဆရာဝန္က ေနာက္ ၃,၄ရက္ေနရင္ ေဆး႐ံုဆင္းလို႔ရၿပီေျပာတယ္" လို႔ ေအာ္ေနျပန္ပါတယ္။

အမ်ဳိးသားက သူေျပာလိုရာကို ေျပာေနပါတယ္။ ကၽြန္မက သူ႔ကို မ်က္ေတာင္မခတ္ၾကည့္ေနမိပါတယ္။ ၾကည့္ေနရင္းနဲ႔ ကၽြန္မတအံတၾသ သတိထားမိလိုက္တာက တယ္လီဖုန္းမွာ ကတ္ထိုးထည့္မထားဘူးဆိုတာပါပဲ။

ဖုန္းခ်ၿပီး အမ်ဳိးသားေခါင္းေထာင္လာခ်ိန္မွာ တအံ့တၾသျဖစ္ေနတဲ့ ကၽြန္မကို သူျမင္သြားပါတယ္။ ကၽြန္မက ဖုန္းကိုလက္ညိႇဳးထိုးျပမွ ဖုန္းထဲ သူဖုန္းကတ္ထိုးထည့္မထားဘူးဆိုတာကို အမ်ဳိးသားက သိသြားသလိုပါပဲ။

"႐ွဴး....." အမ်ဳိးသားက ခ်က္ခ်င္းပဲ လက္ညႇိဳးကို သူ႔ႏႈတ္ခမ္းေပၚတင္လိုက္ပါတယ္။ ကၽြန္မကို အသံမထြက္နဲ႔လို႔ ျပလိုက္တာပါ။

"ကိုအံုးေမာင္.. ဒီတစ္ေခါက္ေတာ့ အိမ္က ဝက္နဲ႔ႏြားကို စိတ္မပူေတာ့ဘူးလား" လို႔ ကၽြန္မအသံတိုးတုိးနဲ႔ ေမးလိုက္ပါတယ္။

"ခဲြစိတ္ခအတြက္ ဝက္နဲ႔ႏြားကို အေစာႀကီးကတည္းက သူ႔အစ္ကိုေရာင္းလိုက္ၿပီ.."လို႔ အသံနိမ့္နိမ့္နဲ႔ သူေျဖေတာ့ ကၽြန္မက လွ်ာေလးထစ္ၿပီး လူနာခန္းဖက္ဆီ လက္ညိႇဳးထိုးျပမိလိုက္တယ္။

အဲဒီတခဏမွာ အရာအားလံုးကို ကၽြန္မသေဘာေပါက္သြားပါတယ္။ အမ်ဳိးသားဆက္တဲ့ဖုန္းက အိမ္ကသားေတြဆီဆက္တဲ့ဖုန္းမဟုတ္ခဲ့ပါဘူး... လူနာကုတင္ေပၚက သူ႔အမ်ဳိးသမီးကို "ဆက္"ေပးတဲ့ ဖုန္းပါ။ ကၽြန္မရဲ႕ႏွလံုးသား တဆတ္ဆတ္တုန္လႈပ္ေနပါတယ္.. သူ႔အတြက္၊ သူ႔အမ်ဳိးသမီးအတြက္.. သူတို႔ရဲ႕အခ်စ္အတြက္ ကၽြန္မႏွလံုးသား ခုန္ေနခဲ့ပါတယ္။

ေလာကမွာ လူကို ဒီလိုခံစားသက္ဝင္ေစတဲ့ အခ်စ္စစ္ဆိုတာ ႐ွိေနေသးပါလား၊ ႐ိုမန္တစ္ဆန္တဲ့ႏွင္းဆီပန္းေတြ၊ ကမာၻ႐ွည္တည္မယ့္ ကတိသစၥာေတြမ႐ွိခဲ့ေပမယ့္ သူတို႔ရဲ႕အခ်စ္ဟာ အခ်ိန္ေန႔လရက္ေတြျဖည္းျဖည္းခ်င္းစုပံုၿပီး သင့္ျမတ္သင့္ေလ်ာ္တဲ့၊ ေႏြးေထြးတဲ့၊ သက္ဆံုးတိုင္အတူတကြ႐ွိေနမယ့္ မွတ္တိုင္တစ္ခုကို စိုက္ထူခဲ့ၿပီးျဖစ္ပါတယ္။ ႏူးညံ့သိမ္ေမြ႔ၿပီးေလးနက္တဲ့ အၾကင္နာေမတၱာေတြဟာ တစ္ဦးအေပၚတစ္ဦး ေန႔ရက္တိုင္းမွာသက္ဝင္ရင္း လူ႔ေလာကမွာ အလွဆံုးအေမႊးဆံုး အခ်စ္ပန္းကို သူတို႔ပြင့္လန္းေစခဲ့ၿပီျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီအခ်စ္ပန္းက သာမန္႐ုိးစင္းေပမယ့္ လူတိုင္းရဲ႕ ႐ိုးတြင္းခ်ဥ္ဆီအထိ သင္းပ်ံေမႊးႀကိဳင္ေစခဲ့ပါတယ္။

-------------

မူရင္းေရးသားသူ -- Zhu Sha (朱 砂)

မူရင္း-- ၂ဝဝ၇ ခုႏွစ္ အမွတ္စဥ္ ၁၅ Readers မဂၢဇင္းမွစာတစ္ပုဒ္ကို ဆီေလ်ာ္ေအာင္ ဘာသာျပန္ပါတယ္။

ႏိုင္းႏိုင္းစေန (April. 12. 2014)
Credit,ႏိုင္းႏိုင္းစေန
Powered by Blogger.